Was te zien bij de VARA op

Was te zien bij de VARA op

Mevrouw de journalist

  • hvdmey vp
    Partijloos, zoals een journalist betaamt. Maar toch een boegbeeld van de arbeidersbeweging. Henriƫtte van der Mey, de eerste journaliste.

    De eerste vrouwelijke journalist in Nederland was Henriette van der Mey, geboren in 1850. Hoewel geschiedenis haar lievelingsvak was ging ze Duits studeren, omdat ze familie in Duitsland had wonen. Van 1876 tot 1885 was ze lerares Hoogduits op een middelbare school, en maakte zich erg geliefd bij scholieren. Bij haar afscheid schreef een leerling een briefje met: “Wat zullen wij de uren Duitsch met u missen”. In deze tijd publiceerde ze ook literaire kritieken, soms onder pseudoniem.

    Willem Doorenbos, redacteur van De Amsterdammer, raadde haar aan het in de journalistiek te proberen. Dit deed ze met succes. Bij haar sollicitatie versloeg ze elf mannelijke concurrenten, daarna mocht ze zich redacteur van de vooruitstrevende liberale  Middelburgsche Courant noemen. Ze versloeg het nieuws voor de rubrieken kunst en literatuur. De reacties op de benoeming van een vrouw waren niet allemaal positief. Toch deed ze haar werk blijkbaar goed, want uiteindelijk werd ze adjunct-hoofdredacteur. Ze deed ook verslag van de Provinciale Vergadering van Zeeland. Hiervoor moest ze als vrouw elke keer een vergunning aanvragen, omdat vrouwen op de perstribune niet werden toegelaten. Ze was het eerste vrouwelijke lid van de Nederlandse Journalistenkring (de voorloper van de NVJ). Op haar ledenkaart moest ze “heer” doorstrepen en ‘mevrouw’ opschrijven.


    Jarenlang woonde ze samen met haar vriendin Ant de Witt Hamer. Ze baarden veel opzien toen ze zonder mannelijk gezelschap naar zomerconcerten in Middelburg gingen. Het gerucht dat zij lesbisch was is nooit bevestigd of weersproken. Ze maakte deel uit van een vooruitstrevend milieu in Middelburg, samen met onder anderen de families Berdenis van Berlekom en Wibaut (de latere Amsterdamse wethouder).

    In 1896 verhuisde ze naar Amsterdam, en werd ze redacteur van het gematigd feministische tijdschrift Belang en Recht, waaraan ook mannen meewerkten. Het blad Evolutie noemde haar neerbuigend een sociaal-democrate. Toch trad ze nooit openlijk toe tot de SDAP. Wel was ze actief in verschillende organisaties die tot doel hadden het leven van arme kinderen en de vaak kwetsbare positie van de vrouw te verbeteren.

    Ze had geen vertrouwen in haar eigen redenaarskwaliteiten, toch liet ze zich overhalen om in 1904 te spreken op het Internationale Vrouwencongres in Berlijn. Haar toespraak over de bescherming van werkende vrouwen werd lovend ontvangen.

    Tot aan het einde van haar leven bleef ze helder van geest. Ze wenste graag het einde van de oorlog mee te maken. Ze overleed op 26 augustus 1945.

Achtergrond

Terug naar boven